وااااای خدا جون چقد نازه ه ه

اٍ بببخشید سلام

انقده ذوقیدم یادم رفت سلام کنم

میدونین بچه ها من مجددا عمه شدم   هوررراااااا

حدود 14ماه پیش برای بار اول(بچه داداش بزرگه)و حالا بچه برادر کوچیکه 

گذرو عمرو دارین؟

بگذار شیطنت نگاهت را در شلوغی چشمانم گم کنم,بگذار گمان کنم که نیست ,آنچه که اگر باور کنم هست ریشه هایم را می سوزاند.

شمار روزهای بی تو بودن را بهتر از تو دارم و با حسی مسخره اراده ام را تشویق می کنم ,اما تو خوب می دانی که فراموشی و ساده گذشتن جزء صفات نچسب روزگار به من است , و من در خلوتم به خود می خندم.

بگذار که به هر چه به ذهنت میرسم سرگرم شوم تا که شاید نفهمم بر من چه گذشته و کجای دنیا ایستاده ام.

چقدر شولوغی و همهمه را دوست دارم وقتی تو رابرای مدتی از یاد من می برد و تو در آن لحظه خوشحالی زیرا موج عشق من را که در ذرات هوا معلق است را درک نخواهی کرد و آسوده خاطری ,برای من همین کافی ست.

بگذار در خلوتم با خدای خود سخن بگویم همان خدایی که مهرتو را در دل من انداخت همان خدایی که حکمتش را از زبان تو بر من جاری ساخت و قلب کوچکم را سوزاند.

نه!گمان نمیکنم عاشق باشم.یعنی خداخدا میکنم که نباشم اما تو خود نامی را برای این حس من بگذار نامی که غیر از این هاست .

دوست داشتن-عادت-وابستگی....

که من عروسکم را دوست دارم به آن عادت کردم و وابسته ام اما حسی که به تو دارم را به آن ندارم.

 

 

گاهی گمان نمیكنی و می شود 

 گاهی نمی شود كه نمی شود 

گاهی هزار دوره بی اجابت است

گاهی ناگفته قرعه به نام تو می شود

گاهی گدای گدایی و بخت با تو نیست

گاهی تمام شهر گدای تو می شود

به تو که می اندیشم گویا چیزی از عمق وجود صدایم می کند.صدایی آشناکه  دلم  تمنای او را که لب به دوستی می گشاید را نمیخواهد خود را به خواب می زند.

خواب...

 دیرمانی بود که در دل می پنداشتم خواب همچو خنده بر درد بی درمان دواست و روح زنگ زده آدمی را سیقل بخشیده و تیرگی آن را می زداید و فرصتی دوباره را برای زندگی دوباره و روزی دوباره فراهم میکند.

اما مرا چه شد که می ترسم از اینکه چشمان خسته ام را خواب ببرد چه شد که ازخواب خسته ام و صدای آشنایی را عشق صدایش میکنند نمی شنوم.

خواب را نمی خواهم وقتی تورا به من نشان می دهد و دلم را قلقلک می دهد و در بیداری چشمانم را خیس میکند

خواب را نمیخواهم وقتی تو را در ان لمس میکنم و با تمام وجود دستان کوچک و پر مهرم را از روی صورتت تا پشت موهای سرت به آرامی می کشم و احساس میکنم که قشنگترین گل دنیا را نواش میکنم.

خواب را نمیخواهم وقتی به من و تو اجازه می دهد که زیر باران قدم زنان و گاه دونده نوبتی زیرا باران شعر عاشقانه بسراییم و قافیه ها را هر دوبا هم فریاد کنیم.

چیزی به بی رحمی او سراغ ندارم وقتی آرزوی من را  اینکه بعد از مدتها چشم انتظاری پیدا شوی و من با چشمان خیسم که اشک شوق در گوشه دارد دورت بگردم و سر تا پایت را نظاره کنم و همچو گلی خوشبو بویت کنم  را به من نشان میدهد

خواب را  نمیخواهم وقتی مرا دنبال میکنی و من به شوق و امید اینکه آغوشت بعد از این همه دوندگی گرمتر به نظر میرسد با تمام وجود فرار میکنم و خنده بر لب به لذت آن لحظه فکر میکنم.

خواب را نمیخواهم وقتی تورا ازبه طرز عجیبی از چشمان بیدار و خسته ام میگیرد و به هر شکلی که میخواهد دستکاری میکند و به چشمان بسته ام نشان میدهد.

خواب را نمیخواهم و از دل بی رحم او گله مندم چون با تمام بی رحمی خود به زیباترین شکل دل زخمی مرا زخمی تر میکند و چشمان گرفتارم رابه لرزه وا میدارد.

آری با این همه دروغ خواب را نمیخواهم و از او گله دارم  زیرا حقیقت وجود تورا جور دیگری به من نشان می دهد جوری که  دلم میخواهد اما روزگار نمیخواهد.

آری من دلگیرم و روزهای بی تو بودن رابی صدا میمیرم.

                                                         شب ها که...

سکوت است و سکوت است و سیاهی                                            

              آوای تو می خواندم از لاینتناهی                  

آوای تو می آردم از شوق به پرواز

شب ها که سکوت است و سکوت است و سیاهی

امواج نوای تو به من می رسد از دور

دریایی و من تشنه مهر تو چو ماهی

وین شعله که با هر نفسم می جهد از جان

خوش می دهد از گرمی این شوق گواهی

دیدار تو گر صبح ابد هم دهدم دست

من سرخوشم از لذت این چشم به راهی

خاطراتمان باشد شاید سالها بعد در گذر جاده ها بی تفاوت از کنار هم بگذریم و بگوییم:

آن غریبه چقدر شبیه خاطراتم بود...

 

همیشه فکر می کردم به یاد آوردن خاطره های بد و غم انگیزه که دل آدمارو به درد میاره اما نه!...این خاطره های خوب و شادن که بیش از همه عذاب آورن.

اصلا دوست ندارم یه روزی به خاطره تبدیل شم!!

اصلا دوست ندارم عزیزانم از ذهن اکنون من دور شن و محو شدنشون رو

 در اثر قدمهایی که بر میداریم تماشاکنم .

این عادلانه نیست!!!

 

تصمیم گرفتم آنقدر کمیاب شوم شاید دلی برای من تنگ شود!

ولی افسوس فراموش شدم.

 

دل کندن اگر حادثه ای آسان بود

فرهاد به جای بیستون دل میکند

دیدین بچه هایی که وقتی مهمون میاد خونشون شادشادن؟؟  همش میخندن ؟؟و در حال ورجووورجه کردنن؟؟اما وقتی مهمونشون ,که اگه هم سن و سال خودشونم باشه و مهربون, عزم رفتن کنه خودشونو میکوبن زمین و گریه میکنن؟؟فقط به خاطر اینکه بهش عادت کردن و میترسن که تنها بشن.ندیدیــــن؟

یادم نمیاد وقتی بچه بودم چنین حسی بهم دست داده باشه اما ...اما... الان بزرگ شدم و  مثل یه بچه کوچولو از فراموشی میترسم.

چقدر با دوستی های پایدار و پر عشق غریبه شدیم چقدر ساده شب و روز با زبون بی زبونی به هم دروغ  گفتیم, فقط به خاطر اینکه دوستیمونو ثابت کنیم و دم بزنیم از اونیکه هیچ وقت تو دلامون نبوده چون اگه بودبه این شکل نمایان نمیشد .

  وقتی که پاش افتاد  و موقع عمل و امتحان  رسید حتی نمیذاریم یه چند روزی بگذره اجازه بدیم که تو خیال سرد خودش   یخ بزنه و بعد روش خاک بریزیم اجازه نمیدیم اجازه برگشت داشته باشه. چون دیگه نیست که عین دلقک مارو بخندونه و همه خاصیتش تو همین بوده و باید به هر طریقی جاشو پر کرد.هیچ کس مقصر نیست همه ی قصه های عاشقونه رو بد تو گوشمون خوندن.

 

هر رهگذری تو دلم جا نمیشه اما وقتی جاشد به همین سادگی از یادم نمیر و عطر حضورش تو تموم لحظه هام جا میمونه, ایننن خاصیت منه...

چقدر زود ورق زندگی برمیگرده ,چقدر ساده یه دوستی که اسم عشق روشه رنگ بی رنگی میگیره , فقط به خاطر اینکه نصف روز از روزاتو تو خونه نیستی.برا خودم متاسفم.

چقدر سخته بغضتو تو دلت نگه داری و با لب بخندی ,چقدر سخته روزاتو به یادش بگذرونی ومثل همیشه منتظر رد پای قشنگش باشی و حتی بوشو حس نکنی, چقدر سخته چشم به در باشی که شاید میخواد هیجان زدت کنه و بی خبر بیاد سراغت اما بمونی تو خماریش.واقعا سخته, نیست؟؟؟

میگن قلبی که دوست نداره خاطره ای هم نداره بگو من با این همه خاطره چه کنم؟

نزارین دوستی ها مثل عروسک باشن, هر جور که ما میخوایم باشن و صداشون در نیاد و همیشه اون لبخند مصنوعی رو لبشون بمونه  و کوک ما شن و با خودمون طی نکنیم که اگه لب باز کنن میندازیمشون دور بیاین نمکدونو نشکنیم به خدا درست نیست.

میگن دوست ها باید بیشتر از هر کسی دوستشونو درک کنن و خودشونو با شرایطش وفق بدن و به نظرش احترام بزارن اینجا غیر از این نامردی محسب میشه و نتیجشم میشه همین دلتنگی که نصیب من شده

با خودمم هیچکس ناراحت نشه  شب ششم محرمه و این حرفارم میزارم پای گرفتن دل, کاش میشد اون قطره اشکی رو هم که گوشه چشممه مثل این نوشته یادگاری نگه داشت اون بغض تو گلو  رو پیوستش کرد.

اینم جواب این دلتنگی:

میان در دو دلتنگی فقط لبخند تو گاهی نگه میدارد از رفتن به سوی خط پایانم.

   

گاهی نگاهی حرف ها دارد و گاهی زبانی هیچ نمی داند.

گاهی زمان از تو گفتن همه گوشند و گاهی فریاد بلندت را گوشی شنوا نیست.

گاهی می گویند بی آنکه شنیده باشند, گاهی زبانی توان هنرنمایی ندارد, با آنکه پر از شکوه و نیاز است.

به تو می اندیشم, به زندگی, به خودم.به لحظه ی ناب از دست رفته, به امید فردای نیامده, و به یاد آرزوهای خفته در دل, و پرنده ای که از آشیانه جسته.

چه کنم؟طبیعتم اینگونه است, نمی توانم آنچه را که هستم باور کنم و آن را از آنچه بودم, کم نکنم.

چه میگویم؟؟زبانم قاصر است , چشمانم بارانی و نگاهم منتظر.

درک حال من را تو دانی و نگاه منتظرم را تنها تو خوانی.

آری باید سکوت کنم و هر آنچه را که رخ می دهد با چشم دل ببینم, شاید نشانه ای از تو یافتم ,می دانی نباید لحظه ای غافل از حس وجودت باشم, حیف است نگاه پر مهرت را به واسطه ی این غفلت در شلوغی چشمانم گم کنم.

نه!!مرا خط بزنید,راه دیگری باید جست من تنها به استقبالش خواهم رفت.

بروید بروید, من و گمشده ام را یاد دارید, و به هر که رسیدید اورا جویا شوید, و بگویید که در فراقش کوچه کردم و دل های شکسته را می گردم.